OT Community Mourns the Loss of Dr. Gary Kielhofner

Ενημερώθηκε στις Τετάρτη, 15 Σεπτέμβριος 2010 10:11 Συντάχθηκε απο Administrator Τετάρτη, 15 Σεπτέμβριος 2010 10:09

Πηγή:http://www.aota.org/News/Consumer/Gary-Kielhofner.aspx

OT Community Mourns the Loss of Dr. Gary Kielhofner

It is with deep sadness that we communicate to you the passing of our beloved colleague, mentor, and friend Dr. Gary Kielhofner. Gary Kielhofner was a remarkable man, a visionary, a passionate scholar. As a beginning scholar, over 30 years ago, he had a dream of advancing the field of occupational therapy in order to assist individuals with chronic health conditions and disability live fulfilling and satisfying lives. His dream became a reality when he crafted the Model of Human Occupation, also known as MOHO. Gary’s work has inspired and impacted the lives of thousands and thousands of therapists, students, clients and colleagues. He made history, broke ground, and shaped the future of the profession. He shared a unique sense of pride when mentoring students and colleagues, bringing out the best in them. As a visionary, he thought of a world of peace, in which social justice reigns and individuals’ occupational performance needs are met. With his vision and diligent dedication to the field of occupational therapy he built the department of occupational therapy at UIC to become one of the best programs in the world, widely recognized for its research enterprise and internationally appraised as the hub where new developments are happening.


Gary was a scholar of many accomplishments. In 1975 he obtained his master’s degree in occupational therapy from the University of Southern California, followed by a doctoral degree in 1980 in public health, from the University of California, Los Angeles. Following faculty positions at Virginia Commonwealth University and Boston University, he moved to Chicago in 1986 to become the head of the Department of Occupational Therapy at UIC, a job he held for 20 years. He was instrumental in the creation of the PhD in Disability Studies at UIC and led the development of the clinical Doctor of Occupational Therapy degree. Gary was a prolific writer. He published his first book in 1983 and since then he published 19 books and over 140 articles in professional journals. He and his team of students and colleagues have authored 13 assessments that are used around the world in all areas of practice. His work has been recognized nationally and internationally in many ways with honors and accolades. He was the UIC Wade/Meyer Endowed Chair since 2000, guest professor at Linkoping University in Sweden, elected Professor of the Year in 2009 by the UIC College of Applied Health Sciences, selected for the prestigious UIC University Scholar award in 2004, the recipient of three honorary doctorate degrees—one from Queen Margaret in Scotland, one from University of the Health Sciences in Pennsylvania, and one from Karolinska Institutet in Stockholm. Gary’s accomplishments were too many to enumerate them all.

His work will continue and persevere for generations to come, as he changed the way we think and conduct research, the way we conceive occupation, and the way we help clients live fulfilling lives. His passion for education, research, and service made his students, mentees, and trainees compassionate and caring therapists who are now contributing to advancing tomorrow’s practice. He was a servant to others; yet always thinking about “tomorrow.” He was ready to assist his colleagues when needed, share his wisdom, and work for the common good, whether for the department, college, campus, and the OT profession nationally or internationally.

Gary impacted all of our lives. He planted seeds everywhere he went and touched thousands of lives through his books, published articles, assessments and manuals, speaking engagements, and even during informal interactions. He provided the fire for others to create for themselves, be inspired, and take part in new endeavors.

As we look into the future we are committed to continuing his legacy and promoting his work.

We will miss you, Gary.

Είμαι ο Ιωακείμ

Ενημερώθηκε στις Παρασκευή, 19 Μάρτιος 2010 11:18 Συντάχθηκε απο Administrator Παρασκευή, 19 Μάρτιος 2010 11:16

Πηγή: http://www.frossinis.gr/

Είμαι ο Ιωακείμ Φροσύνης ένα παιδί με Συνδρόμου Down 18 χρονών. Όπως καταλαβαίνετε έχω κάποιες διαφορές από τα παιδιά της ηλικίας μου, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να προοδεύσω. Για να φτάσω ως εδώ πέρασα κάποια στάδια. Θέλετε να σας πω την ιστορία μου;

Τα πράγματα ήταν λίγο δύσκολα για μένα στην αρχή, γιατί είχα σοβαρή καρδιακή πάθηση και έπρεπε πολύ γρήγορα να χειρουργηθώ για να γίνω καλά. Έτσι οι γονείς μου με πήγαν στην Αγγλία και μετά από δύο εγχειρίσεις έγινα καλά και μπόρεσα να αναπτυχθώ.

Αργότερα όταν ήμουν 4 χρονών οι γονείς μου με πήγαν στην Αμερική, όπου εκπαιδεύτηκαν για μένα και ακολούθησα το πρόγραμμα του Glenn Doman στη Φιλαδέλφεια. Τότε άρχισε ένας δύσκολος αλλά ευχάριστος αγώνας για μένα και την οικογένειά μου. Καθημερινά έκανα ασκήσεις γυμναστικής και διάβασμα, όλα μαζί 8 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα. Έκανα ασκήσεις στο πάτωμα, κολύμπι, μονόζυγο, τρέξιμο, περπάτημα, διάβασμα, γράψιμο με το χέρι και στο κομπιούτερ. Ακόμη είχα αρκετές υπευθυνότητες και βοηθούσα τη μαμά στις δουλειές του σπιτιού.

Στα 7 μου πήγα στο κανονικό δημοτικό σχολείο της γειτονιάς μου και παρακολουθούσα το μάθημα στη τάξη με τη δασκάλα και τα παιδιά ενώ παράλληλα έκανα και 2 ώρες κάθε μέρα στην τάξη ένταξης του σχολείου που ήταν για παιδιά με μαθησιακά προβλήματα.

Στα 13 μου τελειώνοντας το δημοτικό σχολείο και περνώντας από την υποχρεωτική αξιολόγηση των ΚΔΑΥ με τη βοήθεια και το πείσμα των γονιών μου συνέχισα την εκπαίδευσή μου στο 1^ο Γυμνάσιο Θέρμης Θεσσαλονίκης όπου εκεί τους δικαίωσα όλους. Κάθε μέρα ήμουν και καλύτερος. Διάβαζα τα μαθήματά μου κάθε μέρα με τη μαμά, παρακολουθούσα στη τάξη τα μαθήματα με τους καθηγητές και έδινα εξετάσεις προφορικά τόσο στα πρόχειρα διαγωνίσματα όσο και στις εξαμηνιαίες εξετάσεις. Παράλληλα στα δύσκολα μαθήματα (Αρχαία – Μαθηματικά) τα παρακολουθούσα σε ιδιαίτερη βάση με άλλη καθηγήτρια. Έκανα και πολλούς φίλους και έπαιζα μαζί τους. Εκεί κατάφερα να τελειώσω με γενικό βαθμό Γ’ Γυμνασίου 16 και 7/13

Τρία χρόνια αργότερα στα 16 μου συνέχισα και στο 2^ο Λύκειο Θέρμης Θεσσαλονίκης τη φοίτησή μου, δυστυχώς για ένα εξάμηνο μόνο. Η υποχρεωτική από το κράτος αξιολόγηση ΚΔΑΥ με παρέπεμψε υποχρεωτικά σε ειδικό σχολείο που δεν ήθελα να πάω, ενώ εγώ, η οικογένειά μου, οι συμμαθητές μου, οι καθηγητές του Λυκείου μου και κυρίως ο λυκειάρχης μου ήθελαν όλοι να συνεχίσω και να τελειώσω το ενιαίο γενικό λύκειο. Κάποιοι οι οποίοι με γνώρισαν για μια ώρα μόνο αποφάσισαν ότι δεν έπρεπε να συνεχίσω. Δεν μπορούσα να πάω αλλού σε ειδικό σχολείο, είχα μάθει με τους φίλους μου να συναναστρέφομαι, είχα αποκτήσει άλλο αέρα και με τους καλούς γινόμουν κι εγώ καλύτερος κάθε μέρα και οι φίλοι μου έπαιρναν πολλά από μένα.

Τώρα ένα χρόνο μετά συνεχίζοντας το διάβασμά μου, την ενασχόλησή μου με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, τις ξένες γλώσσες μου Αγγλικά και Γερμανικά, τη γυμναστική μου κάθε μέρα και τα μαθήματα σε ιδιαίτερη βάση μουσικής, περιβάλλοντος, ζωγραφικής ζω με τους γονείς μου, αυτοεξυπηρετούμαι και κάνω άλλα πράγματα. Πηγαίνω περισσότερα ταξίδια και σκέφτομαι να κάνω μια δουλειά να ασχοληθώ με κάτι δικό μου και κάτι που αγαπάω και δεν είναι άλλο από την ενασχόλησή μου με παιδιά. Βοηθάω λοιπόν τον αδερφό μου στο χώρο δημιουργικής απασχόλησης που έχει για παιδιά 4 έως 12 χρονών. Μάθετε πως είναι www.amfinomi.gr

Το αυτιστικό παιδί

Συντάχθηκε απο Administrator Τετάρτη, 27 Ιανουάριος 2010 10:46

Πηγή:http://my.aegean.gr/
Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Τμήματος Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου

Η δόμηση του χώρου μέσα στον οποίο κινείται το αυτιστικό παιδί είναι πολύ σημαντική καθώς τα παιδιά με αυτισμό βιώνουν και εκδηλώνουν άγχος και δυσφορία μέσα σε ένα χαοτικό και απρόβλεπτο για αυτά περιβάλλον.
Οι χώροι του σπιτιού πρέπει να είναι ξεκάθαρα οριοθετημένοι, ώστε το παιδί να μπορεί να συνδέσει τον κάθε έναν από αυτούς με συγκεκριμένες δραστηριότητες.
Αυτό δίνει στο παιδί την αυτονομία να πηγαίνει σε ένα συγκεκριμένο χώρο ανάλογα με τη δραστηριότητα που πρέπει να κάνει.

 

Για παράδειγμα, πρέπει να υπάρχει ένας χώρος φαγητού, ένας χώρος παιχνιδιού, ένας χώρος όπου το παιδί θα μπορεί να χαλαρώσει και να ηρεμήσει όταν το χρειάζεται κ.λπ. Στο τραπέζι της κουζίνας για παράδειγμα, μπορούμε να βάλουμε την εικόνα ενός πιάτου που θα σηματοδοτεί ότι αυτός είναι ο χώρος του φαγητού. Τέτοιες εικόνες, φωτογραφίες ή ακόμα και αντικείμενα μπορούν να τοποθετηθούν σε διάφορα σημεία του σπιτιού (η εικόνα ενός ποτηριού στο ντουλάπι με τα ποτήρια, ή η εικόνα ενός παιχνιδιού στο ντουλάπι με τα παιχνίδια). Είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε ότι το παιδί με Αυτισμό καταλαβαίνει καλύτερα τα πάντα γύρω του όταν αυτά παρουσιάζονται οπτικοποιημένα.

Προσπαθήστε να μειώσετε τα ερεθίσματα που μπορεί να ταράξουν ή να διασπάσουν την προσοχή του παιδιού, ιδιαίτερα σε χώρους όπου το παιδί καλείται να λειτουργήσει τελείως αυτόνομα, όπως στον χώρο της ανεξάρτητης εργασίας.

Δώστε στο παιδί επιλογές. Εκθέστε το σε διάφορα ερεθίσματα και δείτε σε ποιά από αυτά ανταποκρίνεται θετικά. Με άλλα λόγια δώστε στο παιδί λόγους για να επικοινωνήσει μαζί σας.

• Αφού έχετε φτιάξει μια λίστα με αντικείμενα, παιχνίδια ή φαγητά που αρέσουν στο παιδί ξεκινήστε να δουλεύετε μαζί του το πώς να ζητά αυτά τα αντικείμενα. Δελεάστε το παιδί με ένα παιχνίδι ή κάποια λιχουδιά και απομακρύνετε το περιμένοντας από αυτό να κάνει μια οποιαδήποτε κίνηση για να το ζητήσει. Αυτό μπορεί να είναι μια χειρονομία, ένα βλέμμα, ένα τράβηγμα του χεριού ή οτιδήποτε άλλο. Αντιδράστε άμεσα δίνοντας το αντικείμενο που ζήτησε και ονομάζοντάς το παράλληλα.
  
  
• Είναι πολύ σημαντικό να ενθαρρύνετε και να ανταποκρίνεστε σε κάθε επικοινωνιακή προσπάθεια του παιδιού σας.
  
  
• Αφού το παιδί έχει συστηματοποιήσει κάποιες επικοινωνιακές προσπάθειες μπορείτε να εισάγετε αντικείμενα, κάρτες ή φωτογραφίες που θα το βοηθήσουν να ζητά αυτό που θέλει. Για παράδειγμα, να ζητά νερό με το ποτήρι του νερού, χυμό ή παιχνίδι με την αντίστοιχη φωτογραφία.
  
  
• Η διαδικασία αυτή πρέπει να γενικευτεί σε άλλους χώρους και με άλλα πρόσωπα.
  
  
• Στην πορεία οι κάρτες αυτές μπορούν να μεταφερθούν σε ένα σταθερό και προσβάσιμο σημείο του σπιτιού. Αυτό θα βοηθήσει το παιδί να ξέρει που βρίσκονται ανά πάσα στιγμή και θα διευκολύνει τη διαδικασία της επικοινωνίας.
  
  
• Εξίσου σημαντικό είναι να μάθει το παιδί με αυτισμό να αρνείται. Κατά τη διάρκεια μιας δραστηριότητας κι ενώ το παιδί περιμένει να του δώσετε κάτι συγκεκριμένο, παρουσιάστε του κάτι ανεπιθύμητο. Για παράδειγμα, μήλο αντί για μπισκότο. Περιμένετε από το παιδί να αντιδράσει και να αρνηθεί είτε λεκτικά, είτε με μια χειρονομία, είτε σπρώχνοντας το μήλο μακριά. Μπορείτε να ερμηνεύσετε την αντίδρασή του λέγοντας «δεν θέλεις μήλο».
  
  
• Δείξτε στο παιδί τρόπους για να τραβάει την προσοχή τη δική σας και των άλλων.
  
  
• Ενισχύστε το παιδί να ζητά βοήθεια. Δώστε στο παιδί παιχνίδια που του αρέσουν αλλά που αποτελούνται από δυο ή τρία μέρη, τα οποία το παιδί δε μπορεί να συναρμολογήσει. Βάλτε ένα σνακ ή ένα παιχνίδι σε ένα σημείο που το παιδί δε μπορεί να το φτάσει ή σε ένα συρτάρι το οποίο ανοίγει δύσκολα ή είναι κλειδωμένο. Περιμένετε να ζητήσει βοήθεια με οποιοδήποτε τρόπο.
  
  
• Όπως και με την αλληλεπίδραση, έτσι και με την επικοινωνία μπορείτε να δημιουργείτε καταστάσεις για να δουλέψετε με το παιδί, μπορείτε όμως να εκμεταλλεύεστε και οποιαδήποτε κατάσταση μέσα στην ημέρα.
  
  
• Σε παιδιά που έχουν λόγο, μπορείτε να πείτε μαζί τους τραγουδάκια και να σταματάτε ξαφνικά περιμένοντας από το παιδί να πει την τελευταία λέξη ή τον τελευταίο στίχο.
  
  
• Ονομάστε κάθε απλή ενέργεια που κάνετε εσείς ή το παιδί (πλένω χέρια, πλένω δόντια, βάζω παπούτσια, παίζω με τις κούκλες κ.λπ.).
  
  
• Ενθαρρύνετε το παιδί να ονομάζει ενέργειες, πρόσωπα και αντικείμενα.
  
  
• Ενθαρρύνετε το παιδί να δίνει και να επεξεργάζεται πληροφορίες. Κρύψτε αντικείμενα και καθοδηγείστε το παιδί να τα βρει.
  
  
• Βάλτε ανάποδα πάνω στο τραπέζι μερικές κάρτες που απεικονίζουν διάφορα αντικείμενα. Διαλέγετε εναλλάξ από μια κάρτα και προσπαθήστε να την περιγράψετε μέχρι ο άλλος να βρει το εικονιζόμενο αντικείμενο.
  
  
• Καθώς πολλά παιδιά με αυτιστική διαταραχή έχουν δυσκολία τόσο στην έκφραση όσο και στην κατανόηση του προφορικού λόγου, προσπαθήστε να μιλάτε απλά, με σύντομες φράσεις, χρησιμοποιώντας λέξεις κλειδιά.
  
  
• Αποφύγετε τις σύνθετες και αόριστες εκφράσεις. Στην αρχή η κάθε σας φράση να έχει τη μορφή απλής οδηγίας («Δώσε την μπάλα», «πάρε το κουτάλι», «βάλε στο τραπέζι», «κάτσε στην καρέκλα»). Στην πορεία προσαρμόστε το λόγο σας ανάλογα με το επίπεδο του παιδιού.
  
  
• Χρησιμοποιήστε απλές χειρομορφές παράλληλα με τις λέξεις (οπτικοποιημένη αναπαράσταση της λέξης).
  
  
• Ένα άλλο χαρακτηριστικό των παιδιών αυτών είναι η αδυναμία τους να κατανοήσουν το μεταφορικό λόγο, τον οποίο εμείς χρησιμοποιούμε συχνά στην καθημερινή μας ομιλία. Μην χρησιμοποιείτε εκφράσεις οι οποίες πιθανότατα να μπερδέψουν ή και να αναστατώσουν το παιδί (εκφράσεις όπως «την πάτησα», «μου πήρες τ' αυτιά», «έσκασα από το φαγητό», «πέθανα από την κούραση» κ.λπ.).
  
  
• Ονομάστε κάθε συναίσθημα που εκφράζει το παιδί σας. Εκμεταλλευτείτε κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεται στην καθημερινότητα («Το αυτοκινητάκι σου έσπασε. Είσαι λυπημένος/η» «Χτύπησες το χέρι σου. Το χέρι σου πονάει»).
  
  
• Ονομάστε κάθε δικό σας συναίσθημα που συνδέεται άμεσα με ένα γεγονός («Έφαγες όλο σου το φαγητό. Είμαι πολύ χαρούμενος/η μαζί σου». «Με χτύπησες. Είμαι θυμωμένος/η μαζί σου». «Έσπασαν τα γυαλιά μου. Είμαι λυπημένος/η».)
  
  
• Ονομάστε σε κάθε ευκαιρία το συναίσθημα που νιώθει κάποιος τρίτος («Ο Δημήτρης έπεσε και χτύπησε το πόδι του. Πονάει.» «Έσπρωξες την Ελένη. Η Ελένη είναι θυμωμένη μαζί σου».)
  
  
• Χρησιμοποιήστε έντονες και υπερβολικές εκφράσεις προσώπου για να δείξετε ένα συναίσθημα.

• Συνδέστε το συναίσθημα με μια συμπεριφορά (π.χ. γελάω-είμαι χαρούμενος, κλαίω-είμαι λυπημένος).
  
  
• Κάντε μαζί με το παιδί σας παιχνίδια μπροστά σε καθρέφτη. Γελάστε, προσποιηθείτε πως κλαίτε, πως είστε θυμωμένοι, πως φοβάστε. Παροτρύνετε το παιδί να σας μιμηθεί και μιμηθείτε κι εσείς εκείνο. Ενθαρρύνετε και επιβραβεύστε λεκτικά.
  
  
• Ξεφυλλίστε μαζί του περιοδικά. Εντοπίστε και κόψτε φωτογραφίες ανθρώπων που δείχνουν διάφορα συναισθήματα. Ανάλογα με το επίπεδο και την κατανόηση του παιδιού βρείτε φωτογραφίες που να απεικονίζουν και πιο σύνθετα συναισθήματα όπως αγωνία. Κάντε κολάζ ή άλλες διασκεδαστικές δραστηριότητες με αυτές.
  
  
• Στα πλαίσια παιχνιδιού βρείτε απλές και σύντομες φράσεις και ζητείστε από το παιδί να τις πει αλλάζοντας τον τόνο της φωνής του ανάλογα με το συναίσθημα που πρέπει να εκφράσει στην καθεμία.
  
  
• Φτιάξτε μικρές, απλές ιστοριούλες και κάντε τες παιχνίδι ρόλων
  
  
• Ενισχύστε το παιδί να εκφράζει με αποδεκτούς τρόπους τα συναισθήματά του. Δώστε του εναλλακτικούς τρόπους έκφρασής. Για παράδειγμα, αν ένα παιδί εκφράζει το θυμό του πετώντας πράγματα ή χτυπώντας άλλα άτομα, διδάξτε το όταν εκνευρίζεται να χτυπάει ένα μαξιλάρι ή να μετράει μέχρι το δέκα για να ηρεμήσει.
• Επιλέξτε παιχνίδια με κουμπιά με ήχους, φωτάκια, παιχνίδια με μουσική, σαπουνόφουσκες, μπαλόνια με ήχο και γενικά παιχνίδια που θα κινήσουν το ενδιαφέρον του παιδιού.
  
  
• Πείτε απλά παιδικά τραγουδάκια και συνοδέψτε τα με κινήσεις για να ενισχύσετε τη μίμησή τους.
  
  
• Εμπλακείτε σε δραστηριότητες που περιλαμβάνουν απλή σωματική επαφή. Πολλά παιδιά με Αυτισμό έχουν δυσκολία να δεχτούν τη σωματική επαφή, οπότε σε αυτήν την περίπτωση η έκθεση πρέπει να γίνει σταδιακά.
  
  
• Παίξτε με το παιδί σας κυνηγητό, γαργαλήστε το, βάλτε του κρέμα σώματος, κάντε μαζί του κούνια.
  
  
• Παίξτε με το παιδί παιχνίδια στο νερό. Τέτοιες δραστηριότητες είναι πολύ διασκεδαστικές και χαλαρωτικές για το παιδί.
  
  
• Εμπλουτίστε σταδιακά τις δραστηριότητες που αρέσουν στο παιδί και κατά διαστήματα προσθέστε και καινούριες.
  
  
• Παίξτε μαζί του παιχνίδια που περιλαμβάνουν εναλλαγή σειράς. Κλωτσήστε και πετάξτε τη μπάλα ο ένας στον άλλο, κρύψτε αντικείμενα στην άμμο, σε κουτιά με φακές ή φασόλια και ψάξτε εναλλάξ να τα βρείτε.
  
  
• Τα παιδιά με αυτιστική διαταραχή δυσκολεύονται να μάθουν να περιμένουν. Χρησιμοποιήστε με κάθε ευκαιρία τη λέξη «περίμενε» και συνοδέψτε με μια χειρονομία για να γίνει πιο εύκολα κατανοητή.
  
  
• Επιδιώξτε και ενισχύστε την αμοιβαία αλληλεπίδραση. Κάντε μια δραστηριότητα που αρέσει στο παιδί, για παράδειγμα σαπουνόφουσκες, σταματήστε ξαφνικά και περιμένετε να κάνει κάτι το παιδί για να σας δείξει ότι θέλει να συνεχίσετε.
  
  
• Κάντε ελαφρύ μασάζ με κρέμα στο χέρι του παιδιού και προτρέψτε το να βάλει κι εκείνο κρέμα στο δικό σας χέρι.
  
  
• Με τον ίδιο τρόπο μπορείτε να ενισχύσετε και την οπτική του επαφή. Πολλά παιδιά την αποφεύγουν, χωρίς όμως απαραίτητα αυτό να σημαίνει ότι δεν σας ακούει ή δεν ενδιαφέρεται. Την ώρα που παίζετε γαργαλητό, σταματήστε και ξαναρχίστε αμέσως μόλις το παιδί σας κοιτάξει. Αυτό μπορείτε να το κάνετε με διάφορα παιχνίδια (ή ακόμα και με φαγητό) που αποτελούν ισχυρό κίνητρο για το παιδί. Δώστε στο παιδί μια λιχουδιά (πατατάκια, καραμέλες, σοκολάτα ή ό,τι άλλο αρέσει πολύ στο παιδί) και περιμένετε να σας κοιτάξει προκειμένου να του ξαναδώσετε. Ένας άλλος τρόπος είναι να φέρετε το επιθυμητό αντικείμενο μπροστά στο πρόσωπο, ώστε η ματιά του να στραφεί προς εσάς.
  
  
• Κρύψτε το πρόσωπό σας με ένα πανί και φανερωθείτε με θόρυβο. Δείξτε ενθουσιασμό και επαναλάβετε.
  
  
• Χρησιμοποιείστε παιχνίδια και δραστηριότητες που απαιτούν εστίαση προσοχής
  
  
• Ενισχύστε το παιδί να ανταποκρίνεται στο όνομά του. Χρησιμοποιείστε το όνομα του στην αρχή κάθε πρότασης. Επιβραβεύστε όταν ανταποκριθεί. Για παράδειγμα κρατείστε ένα παιχνίδι που του αρέσει πολύ, φωνάξτε το παιδί με το όνομά του και όταν γυρίσει προς εσάς δώστε του με ενθουσιασμό το παιχνίδι. Όταν φωνάζετε το παιδί με το όνομά του, μπορείτε να κάνετε παράλληλα κάποιον θόρυβο (π.χ. παλαμάκια) ή να γυρίζετε ελαφρά το πρόσωπό του προς εσάς.
  
  
• Μάθετε στο παιδί να μοιράζεται παιχνίδια ή φαγητό με άλλα άτομα.
  
  
• Στη διάρκεια μιας δραστηριότητας δώστε στο παιδί ένα αντικείμενο για να το δώσει σε κάποιο άλλο άτομο. Στη διάρκεια του φαγητού δώστε στο παιδί να μοιράσει το ψωμί ή τα πιάτα με το φαγητό στα άτομα που κάθονται στο τραπέζι.
  
  
• Δείτε μαζί με το παιδί σας παιδικές ταινίες και κινούμενα σχέδια. Σχολιάστε με ενθουσιασμό κάποιες σκηνές («Κοίτα!! ο λύκος κυνηγάει τα τρία γουρουνάκια!!»).
  
  
• Αν το παιδί σας πηγαίνει σε παιδικό σταθμό ή σε σχολείο ζητείστε κάθε μέρα που γυρνάει να σας πει πώς πέρασε. Διευκολύνετέ το με απλές ερωτήσεις. Δείξτε ενδιαφέρον και ενθουσιασμό για αυτά που σας λέει.

Εργοθεραπεία και παραπληγία-τετραπληγία

Ενημερώθηκε στις Κυριακή, 29 Νοέμβριος 2009 15:50 Συντάχθηκε απο Administrator Κυριακή, 29 Νοέμβριος 2009 15:47

http://ergotherapy.webavenue.gr/content-33-2.html

Στόχοι εργοθεραπείας σε ασθενείς με παραπληγία:
Μυϊκή ενδυνάμωση των άνω άκρων
Οι ασθενείς με παραπληγία πρέπει να αποκτήσουν ικανοποιητική δύναμη στα άνω άκρα για να αντεπεξέλθουν στις αυξημένες ανάγκες επιβάρυνσης των άνω άκρων. Η μυϊκή ενδυνάμωση μπορεί να γίνει σε θεραπευτικά στρώματα ή στο αμαξίδιο. Μπορεί να χρησιμοποιηθούν ελεύθερα βάρη ή πολυμηχανήματα. Καλό είναι να συμμετέχουν και σε αθλήματα όπως η καλαθοσφαίριση με στόχο και την ψυχαγωγία .
Ισορροπία στην καθιστή θέση
Παρόλο την απώλεια της αίσθησης των κάτω άκρων, ο παραπληγικός μπορεί να αποκτήσει ισορροπία στην καθιστή θέση μετά από ειδικό πρόγραμμα ασκήσεων ισορροπίας. Ο ασθενής εκπαιδεύεται έτσι ώστε να χρησιμοποιεί το πάνω μέρος του κορμού του και την όραση με σκοπό την διατήρηση της ισορροπίας. Επίσης η εκπαίδευση της ισορροπίας και η ενδυνάμωση των άνω άκρων μπορεί να επιτευχθούν με την υδροθεραπεία .
Εκπαίδευση του ασθενούς στην χρήση του αμαξιδίου
Σε συνεργασία με την φυσικοθεραπεία, ο παραπληγικός εκπαιδεύεται στην χρήση του αναπηρικού αμαξiδίου , αποκτώντας έτσι κάποια ανεξαρτησία η οποία είναι ζωτικής σημασίας. Ο ασθενής μαθαίνει πως να χρησιμοποιεί το αμαξίδιο για να κατέβει το πεζοδρόμιο ή πως να κινηθεί με ασφάλεια σε μια κατηφόρα ή ανηφόρα.
Μεταφορά
Ο παραπληγικός μαθαίνει πως να σηκώνεται από το κρεβάτι στην καθιστή θέση και από εκεί να μεταφέρεται στο αμαξίδιο ή σε απλή καρέκλα και αντιστρόφως. Επίσης ο παραπληγικός εκπαιδεύεται και στην μεταφορά στο αυτοκίνητο.
Αυτόφροντίδα
Ο ασθενής πρέπει να μάθει να φροντίζει τον εαυτό του από το πρώτο στάδιο της εργοθεραπείας. Ο θεραπευτής εκπαιδεύει τον ασθενή στο να μειώνει την πίεση στο δέρμα κατά την διάρκεια του καθίσματος. Στηριζόμενος στα χέρια ο ασθενής μαθαίνει να ανασηκώνεται Ο ασθενής πρέπει να εκτελεί αυτήν την κίνηση κάθε 15 λεπτά περίπου, μειώνοντας έτσι τον κίνδυνο των κατακλίσεων. Ο ασθενής πρέπει να μάθει να ελέγχει το σώμα του για την εμφάνιση κατακλίσεων καθώς και για κακώσεων στο δέρμα από την εφαρμογή διαφόρων βοηθημάτων. Ο εργοθεραπευτής δείχνει στον ασθενή πως να εκτελεί μόνος του παθητικές κινήσεις στα κάτω άκρα.

Στόχοι εργοθεραπείας σε ασθενείς με τετραπληγία
Ορισμένοι στόχοι για του ασθενείς με τετραπληγία είναι παρόμοιοι με τους στόχους για τους παραπληγικούς, όμως είναι πιο δύσκολο να επιτευχθούν και χρειάζεται μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Ένα σημαντικό πρόβλημα στους που συναντάται σε ασθενής με τετραπληγία είναι η ορθοστατική υπόταση. Ο εργοθεραπευτής τοποθετεί τον ασθενή σε ειδικό κρεβάτι ορθοστάτησης και σιγά σιγά τον ανυψώνει για να μπορέσει ο ασθενής να προσαρμοστεί στις αλλαγές του ύψους. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή και η ορθοστατηση πρέπει να γίνεται αυστηρά προοδευτικά γιατί ο ασθενής ζαλίζεται εύκολα.
Το αναπηρικό αμαξίδιο του τετραπληγικού ασθενούς ίσως χρειάζεται ορισμένες προσαρμογές όπως ψηλότερη πλάτη και ψηλότερη τοποθέτηση των φρένων. Οι ασθενείς με χαμηλή αυχενική βλάβη μπορεί να κινούν το αμαξίδιο χωρίς βοήθεια ή με αυτόματο μηχανισμό.
Τέλος πρέπει να τονισθεί ότι η αποκατάσταση ενός παραπληγικού ή ενός τετραπληγικού ασθενούς πρέπει να αντιμετωπίζεται πολύπλευρα από τον φυσιοθεραπευτή, τον εργοθεραπευτή, τον ψυχολόγο, και τον κοινωνικό λειτουργό όπου κάτω από τον συντονισμό του ιατρού αποκατάστασης και την στενή συνεργασία του ασθενούς και του περιβάλλον του πετυχαίνεται στο βαθμό που ο ασθενής μπορεί, η επαγγελματική και κοινωνική επανένταξή του.